The Day the Penis asked for a Raise…

Oist… Bago ka mag-isip ng kung anong papaya, General Patronage ito. nasanay ka naman na PG.

Kasi naman as usual, late na naman ako sa balita. Napanood ko lang kasi ito kahapon sa TFC. Sempre yung TFC, late din ng isang araw, so malamang dalawa o tatlong araw na itong bilasa. Naisip ko lang isalpak dito kasi naman nakakatuwa talaga. Paminsan minsan din naman pala, tayo ang ginagaya.

O hayan di lang si Paqiuao ang sikatchupoy, tayo lahat.

I know I know. Linggo na ng pagkabuhay sa atin. Pero dito sa pinagkukutaan ko, Sabado de Gloria pa lang. Kung kaya bawal pa rin ang karne.

Tapos na rin ang nagpe-penitensya. Pero me pahabol pa ako. Nung bata pa kasi ako, dahil lahat me kanya kanyang style ng pahirap sa sarili para makabawas ng kasalanan, sempre kahit bata pa kami, kelangan me kontribusyon din kami. Ang lagay eh sila lang?

Kung kaya nagpunta kami nung bespren ko dun sa nakaparadang kotseng bulok nung kapitbahay namin sa Dimasalang. Dahil luma at walang susi naman, nakapasok kami dun, isinara namin ang bintana at nagkulong kami dun kahit di kami makahinga. Tumambay kami dun hanggang sa kakayanin namin. Para sa amin, malaking pahirap na yun sa min, kasi ayaw na ayaw namin yung kotse na yun.

Yung kotse kasi na yun, ala pang Bonnie en Clyde pa ang dating. Isang turnilyo na lang, bibigay na. Kung kaya yun ang naisip namin, kasi yukkieng yukkie kami dun. Makalipas ang tatlong oras, di na namin kinaya kaya lumabas kaming naliligo sa pawis at halso hinihika na. Yun na. Yun ang aming penitensya.

Kung ikaw naman ay blogista, eto suggestion ko na pang- penitensya mo.

Maghanap lang ng 20 to 100 na kakilala mong bloggers at mag set ng eyeball. At bilang penitensya mo sa mahal na araw at pambawas sa mga kasalanan mo na pangongopya ng mga post nila, lahat sila kukurutin ka. O di ba kyut?

Pero ang ipang-kukurot nila sa yo, nipper. Tapos, ako magdadala ng water gun at lalamanan ko ng alkohol. Pagkatapos ka nila pagkukurutin, iisprayan ko nung water gun kada pinagkurutan.

Sempre eto na yung kasunod. Mga mala-impaktong ideya sa pagpe-penitensya. Kumabaga lahat ay nag-e-evolve kaya dapat medyo bago bago na rin ang style dapat sa pagpe-penitensya.

Pero kahit medyo bago ito kung susubukan, mala kopong kopong na rin naman ito dahil subalit datapwat ngunit because… matagal na itong naiisuggest nung mga tropa ko noong araw.

Eto ang suggestion number wan.

Sa halip na magpahiwa ng blade sa likod bago hagupitin ng mga latigo, (opo, ganun po ang ginagawa kaya dumudugo yung likod nila, kasi kapag hindi nila sinugatan yun, hindi yun dudugo, maglalatay lang).. kung kaya sa halip na ganun, ganito na lang….

Magsalpak ng sandamakmak na blade sa isang pasadyang slide. Yung slide na makikita sa playground, ganun. Itapat sa gilid ng swimming pool. Itapon ang isang toneladang katas ng kalamansi sa swimming pool. Wala! Tapos na ang iyong props.

Ngayon, umakyat sa itaas ng slide at magpadulas. O di ba? One quick slide lang hiwa-hiwa na likod mo. Pagkatapos, yung babagsakan mong swimming pool na puno ng katas ng kalamansi. O di ba hapdi? Mas okey pa kasi sigurado mabilis na gagaling yung mga sugat mo.

Yan ang penitensya. Pang Guiness Book.

DISCLAIMER SEMPRE: MGA BATA WAG ITONG GAGAYAHIN. MGA MATATANDA PROPESYUNAL LAMANG PO ANG GUMAGAWA NITO. KUNG GUSTO MO DING SUBUKAN, BLAHA KA SA BUHAY MO.

Mahal na araw na po. Holy Week, Semana Santa. Kung bakit mahal na araw ang tawag dito, di ko alam. Kung sa atin, busyng busy na ang lahat pag-uwi sa kani-kanilang probinsiya, dito sa Merika, dedma.

Para tuloy ang sarap sarap magbakasyon. Sa amin sa Timbuktu, parang pyesta pag ganitong mga araw. Masaya.

Umaga pa lang, me parada na. Parada na yung mga naka-hubad at me dala-dalang panghagupit na me nakakabit na parang tinik. Enjoy na enjoy sila at napapa-ahhhh sa bawat hataw sa likod nila. Ang mga bata naman, nakabuntot at nanonood. Hinuhulaan kung sino yung mamang nagpe-penitensya kasi nga nakatakip naman yung mga mukha.

Meron namang iba, me bitbit pang mga alalay. Yung alalay ang me dala-dalang pamalo at syang humahataw sa likod nila. Yung iba naman ang dala ay dos por dos, para nga naman mas cute. Paminsan minsan, pina-flying kick din nila para mas masaya.

Pagdating ne Biyernes Santo ang main event. Me mga nag-iikot na mga naka-maskara na ang tawag namin ay mga Morion (hango sa tradisyong Moriones Festival na kinopya sa kapit-bahay na probinsya) at nanghahabol ng mga bata. Pagkatapos, pupunta sa sentrong lugar at doon, me ipapako sa krus. Minsan me totoong ipinapako, minsan naman medyo nababahag yung buntot ng iba, baka nga naman matetano sa pako kaya nagpapatali na lang. Sempre abaka ang gamit para makabayan.

Sabado, tahimik lahat. Walang pyesta maliban dun sa mga manginginom na di pwedeng lilipas ang gabi na hindi nasasayaran ng alak yung kanilang mga sawa sa tyan.

Sa Linggo naman ng pagkabuhay, sa madaling-araw me salubong. Me magpapanggap na anghel na kunyari-kunyarian ay bababa sa ulap. At pagkatapos non, diretso na lahat sa beach. Yun ang hinihintay ng lahat. Kasi super daming tao. Kumbaga kapag Easter Sunday, yun ang the place to be. Hindi ka “in” kung wala ka dun. Kinahapunan naman, me pakontest sa plasa ng mga higanteng saranggola. Pero hindi naman yun ang pinapanood ng mga tao kundi yung mga bakasyonistang galing sa kung saan.

At dahil Holy Week, at uso ang penitensya… isasalpak ko sa susunod na mga post yung mga kakaibang penitensya na nai-epal sa akin na siguradong matutuwa yung mga masokista dyan.

Parang kakagising ko lang nang mapansin ko na mahigit isang linggo na naman pala akong walang post. Tinamaan na naman kasi ako ng walang kupas na lagnat bata trangkaso.

Lagnat na umaabot ng 500 degrees, katawang parang nabugbog sa hazing, ilong na parang walang butas sa sobrang barado sa bibig ka na lang humihinga kung minsan sa tenga, pag hindi naman barado bumabaha naman na basta na lang sya lumalabas na parang gripong naiwang bukas o kaya ay linya ng Nawasa na maraming butas….

Hatsing na sangkatutak para syang baby armalite, ubong para kang inaatake ng hika na mukha ka nang hinahapo na asong gala, sakit ng mga siko, tuhod at mga kasu-kasuan (joints po yun), sakit sa ulong parang minamartilyo, minamaso at ginagamitan ng drill, madalas bigla ka na lang giginawin na para kang mina-malaria o kaya naman e parang me humahaplos sa yo na mumo. Oo ganun.

Grabe. Hirap ng me sakit. Wala pa naman nag-aalaga sa kin dito.. (paawa)

Sa totoo nga lang, mas gusto ko pa mabugbog kesa magkasakit. Eh kasi nga takaw-bugbog ako kaya sanay na ko dun. Sisiw! At least yun, muscles mo lang ang masakit. Eto buong katawan, pati mga atay at balun-balunan mo masakit.

At sempre pag me sakit ka pa, magde depress depressan ka rin. Kesa naman mag senti na naman ako dito at pahirapan ko sarili ko, tamang imagine na naman ako at pilit na nililibang at inuuto ang sarili ko.

Naalala ko tuloy si Doctor Kwak Kwak. Naisip ko tuloy kung sino nga ba yun at kung sino nag-imbento sa kanya. Siguro, pag magaling na ko, hahantingin ko din sya tulad ng paghahanting ko ke Kopong Kopong. Naalala ko din namang kontakin si Ernie Barong, baka me suggestion syang remedyo sa mga problema ko. Kaso naalala ko din, matagal na nga palang nag-Saudi yun na walang balikan. No choice ako kundi hanapin na lang si Doctor Kwak Kwak.

Alam ko noon, me walang kamatayang mala-cachupoy na generic drug para dito sa sakit ko eh. Kisspirin at Yakapsule.

Eto baka gusto mo ding subukan…. Togmolodon? Gusto mo?

Minsan, naburaot na naman ako. At para kumalma ang ulo ko, hanap muna ako ng matsitsibog. Tamang-tama kasi bagong sweldo ako noon. Matutuwa na naman ang sawa sa tyan ko. Sempre kahit bawal sa rayuma ko, order ako ng steak.

“How do you want your steak.. rare, medium rare, well done?”

“Whatever,” sabi ko. Masakit ulo ko, ayoko mamili. “ok, medium rare.”

“What side do you want? We have mashed potato, veggies, corn on the cob…”

“Whatever… ok veggies.” hay dami choices, nagka migraine na ata ako.

“How do you want your bread, white or wheat toast?”

“Whatever… white.” Nagugutom na talaga ako.

“What drink would you like.. we have…”

“Okay okay! Just coffee!” lilitanyahan na naman ako eh.. uupakan ko na to..

“You want regular or decaf? For regular coffee we have..”

“You know what? I’ll just have water. Tap water.” Baka kung anu ano na namang ibanat pa eh..

“Oh sir, I forgot.. the filet mignon comes with a glass of wine… what would you prefer? caber…”

“Okay okay!!! I changed my mind! I don’t want it anymore. Too many choices. I’ll just have spaghetti instead.”

“Well, alright sir.. would you like it with meatballs? What sauce would you like? We have…”

“You know what? Forget about it.. “ Kaasar. Busog na ko. Taena.

Naknangteteng. Buti pa noon sa Recto, pupunta ka lang dun sa me Isetann, uupo ka dun, wala nang tanung-tanong, hahainan ka na ng kwek kwek na nakalagay sa maliit na platito na medyo malagkit lagkit pa. Makikita mo, yung mga pinagkainan ng iba, isasawsaw lang sa isang timba na me tubig, solb na hugas na yun. Ipapagamit na sa iba.

Parang yukkie, pero sarap naman. Sabi ko nga, mas okay pa yung medyo me dumi, kasi pampalakas ng immune system. Enjoy ka pa sa view. Habang kumakain ka ng kwek kwek at humihigop nung sukang sawsawan na pinagsawsawan na ng buong bayan, andun ka pa sa kumabaga ocean view. Ocean of pipol, na nagkakandirit papasok sa mga iskul, hawak hwak nila ang kanilang mga celfon at nagte-text habang naglalakad. Ang galing nga eh, naglalakad sila ng hindi tumitingin sa daan, sa celfon lang.

Sa kabilang side naman, kita mo yung haba ng trapik na papuntang Morayta. Pag sumilip ka naman sa ilalim ng tulay, kabilaan din ang trapik dun sa Quiapo. At sempre laging hazy, sa kapal ng mga usok. Hayyy.. ganda ng view…

Miss ko na ang kwek kwek.