Two weeks na naman akong mala curacha, walang pahinga. Kasi naman yung isang kapalit ko sa trabaho, bigla na lang nag-quit. Wala tuloy ako pamalit. Tuloy di ko magawa yung ibang bagay na kelangan kong tapusin.

Pati yung mga anik-anik ng mga sites ko di ko mai-update tuloy. Kasi pagdating ko sa bahay, antok na antok na ako. Pati mga tubal (lamog, maduming damit) ko di ko na malabhan. Kaya ata walang gustong pumasok sa utak ko, di tuloy ako makapagsulat ng mga mala-impaktong pampadugo ng ilong.

Di na ako makatulog ng mahaba. Dati rati, ansarap ng tulog ko. Dahil pang-gabi ang byuti ko, pagdating ko sa bahay ng alas otso ng umaga, kakain lang ako ng breakfast, diretso ng tulog. Gigising ako nun, alas diyes na ng gabi para maligo at dumiretso na ulit sa trabaho. Sarap ng tulog. Dire-diretso, 14 hours.

Ngayon, maswerte na ko makakuha ng 6 hours sa dami ng aayusin at iisipin.

At dahil wala na nga akong ka-substitute sa trabaho ko, 2 weeks akong diretso na walang day op. Tapos me ppasok pang isang kumag na bago, sempre ite-train ko pa yun. Di bale kung mabilis maka pik-ap. Eh kung eng-eng? E di mas masakit sa ulo.

Mahirap din naman ang mag train ng bago, lalo na at walang experience. Kasi umpisa kayo sa zero.

Hay naku, buraot pa rin.