Naka-higa ako sa kama ko ng maramdaman ko na me kumakalikot sa door knob ng pinto ko. Akala ata nila walang tao sa kwarto kasi nga araw. Eh di nila alam araw ako natutulog kasi sa gabi ako rumarampa. Buti gising pa ako.

Dahil ilang araw ng walang kuryente, alam ko namang sempre tse tsekin nila din yung mga saksakan ko sa room ko, kaya ine-expect ko na me papasok. Di ko lang ine-expect na wala silang balak kumatok. Kaya dedma lang ako, habang kinakalikot nila yung pinto at pilit na pinagkakasya yung kung anumang susi sa door knob.

Buti rin di ako naka-bold. Mahirap na. Baka pagnasaan pa nila ang aking pormang look of the 90’s (hitsurang manginginom). Ilang araw din kasi akong bold kung matulog sa sobrang init. Di na kasi ako sanay sa mainit. Alam mo naman sa amin sa Alaska.

Naka-posing pa ako na mala Osang ang dating ng pumasok ang mga taong-labas. Kaya naman laking gulat nila. As in WHOAAAA! Di ko lang alam kung nagulat sila dahil me tao pala sa kwarto o kagulat gulat lang talaga ang hitsura ko.

Sasabihin ko sana na… “You got Punk’d!!!”. Kaso kahit medyo kahawig ko si Ashton, baka di sila maniwala kasi wala naman akong mama-san na kasing seksi ni Demi Moore kaya sinabi ko na lang na ako si Michael B.

Akala ko nga aabutin pa ng portypayb years bago ipagawa nung me-ari yung kuryente. Kopong kopong pa yata kasi yung mga linya at mga saksakan kaya bumigay. Sa wakas, dumating din yung mamang eklektrisyan. Galing pa yatang meralco kaya natagalan.

Eniwey, ayun me pinalitang linya at sempre dahil ako ang bida dito, yung kwarto ko yung pinakialaman ng husto. Doon kelangang kabitan ng bago. Kaya naman bitin na naman ang tulog ko. Sa halip na matutulog ako ng 12 hours, naging 8 na lang.

Pero at least me kuryente na ko. At pwede na ko ulit mag online. At sempre pwede na ko ulit mag bloghop. At mag email.

At sempre mag-post.

(Sa mga nag-aabang dyan sa mga gilid gilid dun sa updates nung mala impaktong PAUTOT ko, pramis, ipo-post ko na pagkatapos nito. Day-op kasi nung sekretarya ko.)