Ang buong akala ko, mga ka-edad lang ni Kopong Kopong ang kabatak ko. Yun pala pati mga mas sinauna pa ke Mahoma naging trops ko na rin.

Kasi naman, para akong naging alagad ni Moses na pinagkaitan ng daan patungong Pramis Land. Inabot ako ng syam syam, humigit kumulang porty payb years at forty days en forty nights na walang ginawa kundi magmuni-muni kung bakit ko sinapit ito.

Dati-rati nung nasa Los Angeles pa ako, minsanan lang kung umatake etong pesteng gout ko. Ngayon, di lumalampas ang isang buwan, umaatake. Kahit pa anong iwas ko sa mga karneng baka at mani, umaatake pa rin ang hinayupak. At ito ngang huli, men, yun ang pinakamatindi.

Ako pa naman ang dehins mahilig magpadoktor. Kasi naman, alam ko naman na ang sasabihin nya. Kung pwede lang akong gumawa ng sarili kong reseta, e di sana ako na lang. Andami namang resources online para malaman mo kung ano ang sakit mo. At alam ko naman na ang sakit ko. Age.

Pero grabe na talaga. Di na kinaya ng powers ko. Kahit pa me mahiwagang tungkod akong nahiram dun sa kasera ko, gumagapang pa rin ako papasok sa opisina. Yun nga atang ka-trabaho ko, napansing grabe na akong ngumiwi kasi lumalabas na ang ugat sa mala-airport kong noo, kaya naisipan pa akong alukin ng Morphine. Sabi ko na lang, tenkyu but no tenks.

So, no choice ang lolo mo kundi pumasyal ke dok. Sabi ba naman sa akin, “Buraot, you need some rest. I’ll give you a note not to come to work for a week.” Sabi ko, “Nooooooooo!” Eh di wala akong sinweldo. Kaya ang sabi nya, blaha ka sa buhay mo.

So ayun, tinurukan ako ng tinurukan. First time ata nung nurse magturok kaya excited na excited pa ang bruha. Pinagdudutdot ang mga balikat ko ng karayom, pati na rin sa hips. Kala ko tuloy paa-anakin din ako ng mga hitad. Kinuhanan din ako ng urine at stool sample at dugo para sa mga lab tests. Sabi ko nga, tutal hi-tech naman na, baka pwedeng kulangot na lang. Di daw pwede, di daw tatanggapin ng machine. Bale isang gallon na dugo lahat-lahat ang kinuha sa akin. Para daw siguradong ma-check lahat.

Ng matapos lahat, hiningi ko na sa doktor yung note na ino-offer nya nung umpisa. Eh ikaw ba naman ang gawing lab rat, pag di ka rin napagod, ewan ko na lang.

Salamat sa mga naghahanap at nagtatanong kung buhay pa ako. Awa naman ni Lord, humihinga pa. Kung ikaw naman eh isa sa mga pinagkakautangan ko, hindi ako ito.

Grabe, tagal ko din nawala sa ere. Na censor kasi ako sa ere. Ang hinayupak na gotatay.com na yan, itinakbo ang domain ko. Mahabang kwento. Kasing haba ng edad ni kopong kopong.

Nagkasakit kasi ako. Hinde, hindi aids. Age. Ang hinayupak kong rayuma na to, umatake ng husto. As in di na kinaya ng powers ko at napilitan akong magpa doktor. Para akong imbalido. Kung anu anon tuloy na mga superpowers ang kelangang isaksak sa akin.

At habang nagpapagaling ako, naispatan kong niyari pa ako ng gotatay.com na yan. Mantakin mong bayad na ako ng domain ko for 2 years in advance, dahil isinara ko yung bank account ko, ni-lock out ako. Mga hayuff. Wala ka naman mahagilap sa customer service.

Sya ska na ang kasunod ng wento. At eto nag-aayos na naman ako ng one thousang syete mil kong mga anik anik. At sempre, kita mo naman, iba na naman ang domain nito. Pero sinigurado ko ng okey ito dahil sinunod ko na yung payo nung aking tech suport na si kotsengkuba.

Kaya kung sinisipag ka, paki update mo na lang yung link ko sa yo ha?