Madalas kapag wala kaming mapagtripan, kawawa yung mga dumadaan sa me amin. Kasi nga, yung mga bahay namin eh katabi lang ng kampo santo, madalas kami tumambay dun sa kanto dun.

Yun pa namang daan sa kanto na yun, sya lang ang tanging daan papunta dun sa isang barrio sa amin na kung tawagin ay Kanipisan. Kung anuman ang manipis dun sa baryo na yun, di ko na inalam. Kaya kung me taga-dun na medyo ginagabi, wala syang choice kundi dumaan sa lumang sementeryo.

Sa tapat ng sementeryo, me isang malaking puno ng sampalok. Sa sobrang laki ng puno, ang mga dahon nya ay halos nakapayong sa daan hanggang sa kabilang kalsada kung saan andun ang sementeryo. Kapag medyo sawa na kami kakapangas ng tarabugok, sampalok naman ang titirahin namin.

Sa gabi, aakyat kami dun at mag-aabang ng mga dadaan. Me dala na kaming asin para sawsawan at sopdrink na naka-plastic para solb na solb. Sempre dun na din kami magyoyosi. Kapag gabi at medyo naiinip kami, ito ang gagawin naming libangan, lalo na at malapit na ang undas.

Pag me kawawang dumaan, babatuhin namin ng buto ng sampalok. Ang kawawang pobre, sempre titingin kung saan nangggagaling yung bato. At sempre dahil gabi na at sa sobrang laki ng puno at kapal ng dahon ng sampalok, usok lang ng mga yosi namin ang makikita nya. Kaya di nya malaman kung tao nga ba o kapre ang nasa sa itaas ng puno.

Problema lang sempre, kahit na natatawa na kami, di kami pwedeng humagikhik kasi mabibisto kami.

Wala namang gagawin yung dumadaan kundi mag-ala Lydia de Vega. Kundi ka ba naman eng eng, san ka ba naman nakakita ng kapre sa puno ng sampalok?

Minsan naman, pag ngawit na kami magkakawag dun sa puno ng sampalok, dun namin kami sa ibabaw ng mga pantyon (nitso).

Dun sa mga bukas na nitso, kukuha kami ng bungo. Lalagyan namin ng  kandila sa ibabaw at lalagyan namin ng tali sa magkabilang side. Kapag me dadaan, sisindihan namin yung kandila at hihilahin namin yung bungo na parang lumulutang sa daan.

Sayang kasi wala pa kasing videocam nung panahon na yun. Malamang kasi maihi ka rin sa kakatawa tuwing makikita mong nagkakandarapa silang tumakbo sa takot. Yung iba nga napapasigaw pa sa sobrang tuwa.

Sempre nga naman, di mo na kelangang pumunta sa perya para pumasok sa horror train.

Dahil undas na naman, obigado na naman akong mag-share ng aking experience na medyo nakakatakot.

Kung bakit ba naman kasi nauso yang haloween haloween na yan. Pati tuloy mga bagay na dapat kinakalimutan na, eh pilit pa ring inaalala.

Bakit ba tuwing araw ng patay eh marami tayong kinakatakutan. Di mo na kelangan pang magpunta ng Capiz o Siquijor. Kahit saang probinsya, me makikita ka. Kahit na nga sa Manela. Pero sabi kasi ng iba, sa mga liblib na lugar daw kasi maraming nagkukuta na mga mala impaktong nilalang kasi tahimik daw dun at di pa naiistorbo ng ingay ng mga lunsod.

Kahit dun sa amin sa Timbuktu, maraming mga ganitong kwento. Nung una ayokong maniwala. Sempre Manela boy ata ito, laking Manela. Pero dahil madalas akong dumayo ng inuman dun sa mga barkada kong taga-bukid, maraming kwento at sempre karanasan din na medyo nagpanginig (sa takot, hindi kung anupaman) ng tuhod ko.

Pero konti lang. Kasi sanay na kami dito. Yun kasing mansion (100 x 100 sq. feet) ng nanay ko ay katabi lang ng plantasyon. Sa plantasyong ito makikita mo yung mga libingan ng mga bayani ng bayan namin. Mga libingan ng mga sinaunang tao. In short, lumang kamposanto. Sempre mas kilala yan sa tawag na sementeryo.

Kahit di ako dun lumaki, dun ako pinanganak sa Timbuktu. Ipina-ship lang ako sa Manela nung Grade 1 hanggang sa magkabuhok na ako sa kili-kili. Pero tuwing bakasyon, lagi din naman akong andun.

Tanda ko pa, kapag maliwanag ang buwan, magtataguan kami ng mga kalaro ko. Kawawa ang taya, kasi kanya kanya kaming tago dun sa mga bukas na nitso. Sarap pa ngang tumambay dun eh, malamig.

Minsan, yung taya ang mahahanap nya, sa halip na kami, eh mga mapuputing bungo at mga kalas-buto.

At dahil wantusawa ang supply ng mga buto, sya na rin ang ginagawa naming baril-barilan.

Kapag napagod na kami paglaruan ang mga kalansay, walang problema. Kahit walang meryenda sa bahay, maraming mga hitik na prutas sa me kampo santo. Very fertile ata yung grounds dun. Magtapon ka lang ng buto-buto, sigurado, tutubo na yun. Pinakamaraming nagkalat dun eh yung tarabugok. Ewan ko kung anong tawag dun sa prutas na yun. Basta tarabugok ang tawag sa amin. Para syang maliliit na cherries pero super tamis sya. Sa sementeryo ka ba naman tumubo, pag di ka sumarap.

At kahit maghapon magdamag ka dun maglaro sa kamposanto namin, safe na safe ka. Kasi sigurado binabantayan kami ng lola at lolo ko.

Kaya ba yan ng lolo mo?

Kaya naman hanggang sa lumaki na kami, paminsan minsan dun pa rin ang tambayan kahit na hindi undas. Dun kami nag-iinuman, kasama namin mga lolo namin.

Mahilig talaga akong kumain kahit nung bata pa ako.

Nung nag-aaral pa ko sa Manela, dami naming suking kainan ng mga trops ko. Depende sa kung anung trip nung mga sawa sa tyan.

Pag bulalo, sempre dadayo kami ng tagaytay kasi walang tatalo dun. Kapag tapsilog naman o kaya galing sa inuman, dun kami ke Lola Ely’s sa Bambang. Sarap dun. Nakakatalong order ako isang kainan lang. Lalo na kapag madaling araw na, kasi puro mga GRO na ang kasabay mo kumain.

Kapag Pares naman, dun kami sa Retiro. Sarap din. Kasi itsura ng mga kainan, parang bar na me stool sa gilid ng daan. Dun ka uupo habang ang batok mo eh hinahanginan ng mga dumadaang dyip. Habang kumakain ka, me nakaabang na sa likod mo, papito-pito at panay ang ahem, kulang na lang lumaklak ng vicks. Kase hinihintay kang tumayo para sila naman ang kakain. Ganun kasarap dun.

Kapag mga barbekyung mamoy naman, dun kami sa me Espanya Rotonda, sa me PLDT. Sarap din ng mga liempo dun saka dami mo pa katsika na mga taxi driver, dun din kasi sila kumakain. Me dsicount ka pa sa kanila pauwi.

Sempre, di mawawala ang mga kwek kwek sa Recto. Kahit na walang hugasan yung mga platito nila, rapsadudels pa rin. Halo halo na ang mga germs, pampatibay ng tyan. Saka yung mga gotohan at lugawan sa ilalim ng mga LRT, grabe sarap. Lalo na kapag senglot ka at kelangan mo ng pampatunaw. Kapag medyo bitin ka pa, libre ang hiling ke Manang ng lugaw. Tutal dinadagdagan lang naman nila ng timba-timbang tubig yung kalderong me lugaw sabay halo. Sempre kelangan muna magpatanggal ng amats bago umuwi.

Pati na rin yung mga siopao na me lamang pusa sa Raon. Kaso di ako kumakain nun. Na-mention ko lang.

Pero walang tatalo sa sarap ng mga lugawan at gotohan na me sariling pwesto.

Me isa akong suki sa Olongapo nung dun pa ako humahada. Grabe sarap. Talagang dinadayo. Kaya siguro masarap ang luto nila, kasi fresh na fresh pa yung lamang-loob nila. Katabi lang nila kasi ang punerarya.

Rapsadudels!

Noong nag-aaral pa ko sa Manela, lagi kaming kinakantyawan sa iskul namin kapag nalaman nilang taga-Timbuktu ako.

Kasi nga maraming mga sandugong Mangyan sa Timbuktu, akala nila lahat ng taga-dun, Mangyan na din. Pero okey lang naman kahit tawagin nila akong Mangyan. Eh ano naman? Akala lang nila masyadong malayo sa kabihasnan ang Timbuktu. Eh sa totoo lang, malapit lang naman.

Mula sa Manela, sasakay ka lang ng traysikel paputang kanto. Tapos nun, sasakay ka ng dyip papuntang Lawton o kaya Cubao o Pasay. Pagdaan mo ng Pasay, wag ka lang dadaan sa mga motel dun dahil matatagalan ang byahe mo.

Tapos sasakay ka ng bus papuntang Ala-eh pier at dun ka sasakay ng darko o kaya dangka dahil kelangan mo tumawid ng pacific ocean. Pagdating mo sa kabilang ibayo, andun ka na sa Timbuktu at sasalubungin ka na ng mga Mangyan with matching bulaklak na para kang presidente ng tralala.

Pero di p dun nagtatapos ang byahe mo. Para makarating ka sa bayan ng lolo ko, kelangan mo uling sumakay ng dyipni hanggang makarating ka sa mismong bayan ni kulapo. Kung taga-bukid ka naman, sasakay ka ulit ng traysikel o kaya isa na namahg dangka.

Lapit lang.

Madaming Mangyan dun sa amin. Kung tawagin namin ay sandugo. Madalas mo silang makikita na naglalakad sa palengke at nakikipag trade-in ng mga kung anu-ano. Ilang latang sardinas lang ang katapat, me brand spanking new pana at sibat ka na. Pwede mo na ngayong sibatin yung nagwawalang lasing na kapitbahay nyo. O kaya naman eh panain yung manok nung kapitbahay nyo para me libre kayong tanpuluts.

Ang pang-asar lang ng mga unggoy na taga-Manela, kami daw mga Mangyan ay may buntot. Yukkks. Tameme naman sila kapag rumesbak kami kasi sa totoo lang (ulit), OO sige na…  me buntot nga kami… pero wala sa likod, nasa harap.

Yung iba, tahimik na lang kapag ganun ang epal namin. Yung iba naman parang medyo magtataka at di ma-gets. Kaya naman pinapakita ko sa kanila yung piktyur ko noon sa Timbuktu nung bata pa ako. Ayan ang piktyur ko, wag mo dedekwatin ha?

v
v
v
v
v
v
v
v

v

v

v

Dahil malapit na ang haloween, eto na po ang pinaka hihintay ninyong update sa mala-impaktong pakontest ng site na ito. Para lang po hindi malabnaw sa lahat, narito ang sagot sa iba ninyong mga mala-impaktong tanong.

Sikatchupoy si BURAOT Contest? Ano yan?

Yan ang mala-impaktong pakontest ng site na ito.

Eh ano naman ngayon?

Wala lang. Magpapamudmod lang naman si Buraot ng humigit kumulang one thawsand syete mil $550 as in amerkanong dollars sa mga sasaling mga blogs sa pautot na ito.

Talaga? Ganun kalaki?

Oo, pramis. At me kasama pang entrecard credits. Kaso yung entrecard credits, hulugan kasi me bagong rules ang entrecards na kelangan 1000 credits a week lang ang pwede i-transfer.

Baka naman drowing lang yan?

Aktwali, bagsak si Buraot sa art class, pati na rin sa penmanship at homeroom. At kung drowing lang yan, eh sira ang kabuhayan ng mga blogs ko.

$550? as in Dollars? Huwaaw!

Bale yan ang total na papremyo.

1st prize ay $300 at 3000 entrecard credits

2nd prize ay $100 at 1000 entracrd credits

3rd prize ay $50 at 500 entrecard credits

at $100 na consolation prize sa mapipiling pinaka-matindi o makabagbag-damdaming post.

Hanyaman mo naman! Saan naman galing yang mga papremyo mo?

Ang mga pa-premyo ay mula sa iba’t ibang sources nakikilan ko. Ang iba  ay galing sa aking pinag-pokpokan sa ibang blogs, at ang iba naman ay galing sa ibang mga kopong kopong na sponsor ng blogs ko. At ang pinakamalaking parte ay galing sa pamana sa akin ng nasira kong malayong kamag-anak sa Nigeria.

Teka.. teka… Pano naman pipiliin ang mananalo?

Balak ko bobolahin lang dun sa likod ng sagingan. Pero baka gumamit na lang ako ng randomizer sa internet o gumamit na lang ng tambiolo at i-video or baka gagayahin ko na lang ang pautot ni badudels ng www.kwentongbarbero.com. Kung me ideya ka naman, sabihin mo lang.

Bago lang ang blog ko, pwede ba ako jan?

Wala ng limit kung kelan nag-umpisa ang blog mo. Ayon sa revised rules na pinirmahan ni Bush, lahat ng blogs, pasok na. Kung tapos na ang kontest, at dun ka pa lang gagawa ng blog, eh sa ibang kontest mo na lang yan isali, yung pang eng eng.

Kelan ba ang tapos ng pakontest mo?

Ang huling usapan namin nung mga kubrador ko at bookies ay November 30. Deadline for submission of entries ay November 30, 2008, 11:59 PM, Pacific Standard Time (ibig sabihin oras dito sa Amerika kung san ako nagkukuta). Ito ay para bwena manong pang krismas shopping sa mananalo at di naman ako mamumulubi bago magpasko.

O sya, eh papano naman kami sasali?

Simple lang ang pinaka-punto ng pakontest na ito, i-link mo lang ng 2 beses ang site na ito. Una, ang bagong domain/url ng site na ito na www.anaknikulapo.com, at isa sa mga post ng site na ito, kasali ka na. Ganun ka desperado magka -link ang me ari ng site na ito.

NOTE: as in importante: Pagkatapos mo mag-post ng entry mo, wag mo kalimutang kontakin ang me ari ng site na ito sa pamamagitan ng pagpo-post ng comment kahit saan sa site na ito o thru email sa buraot101@gmail.com kasi minsan mabagal ang aking mga auto-bots na alagad, di agad mahanap ang link. Wag mo ipapadaan sa post opis, mahaharang.

Para sa karagdagan, mas detalyado at pampalitong impormasyon, bisitahin ang mismong Contest Page sa pamamagitan ng pag-klik here. Oo dyan nga!.

Bago ang lahat, komersyal muna..

I would like to thank the academy, and my peers for giving me this award..

Galing po yan ke Timi ng Crimson Heavens na isa na namang alagad prensheeps ni kulapo.

Maganda ang ganitong mga award award kasi bukod sa nakakapamburaot ka, me link ka pa pabalik. Heheheh. Kung kaya naman ipinapasa ko ito sa iba ko pang bagong mga kampon prensheeps na sina…

Ron Turon
Maldita
Aotearoa Tales
The Darker Side of Jadeite
Maya
Nicely’s Travelogue
Manikang Papel
Batanggero
Chocoword

O hayan ha, me award na kayo pampadagdag sa inyong badge, me libre kan tutbras link pa.

O sya, tapos na komersyal. Back to regular programming.

Naalala mo ba si Bionic Man? Eh si Million Dollar Man? Oo, kopong kopong pa yun. Alam ko nga me pinoy version pa yun na pinagbidahan ni Chiquito. Ah eto, Six Million Centavo Man.

Bata pa kasi ako, mahilig na ako tumambay sa harapan ng tv namin na de-ikot ang pihitan. Pero kahit de-ikot yung panglipat ng channel, hi-tech. Me remote. Pipindutin lang ng kuya ko yung tenga ko, iigtad na ako at kusa kong ililipat yung channel.

Dahil me official silang “remote”, sempre don na don ang dating ng mga kuya ko. Sempre pa, dahil ako ang pinakabata, ako ang laging taya. Kumbaga sa gyera, palagi akong private at sila ang mga generals. Kahit ano iutos ng generals sempre, takbo ka, “sir yes, sir!”

Okey naman kasi madalas nila akong inuutusan bumili ng yosi dun kina Aling Charing. “O Udong, ibili mo ako ng limang stick na Malboro.. sindihan mo na ha?!”

Ako naman itong si kumag, sindi naman sempre. Bago pa ako makarating sa bahay, nangangalahati na yung yosi kaka-hithit ko. Kahit pa nga ba katabing bahay lang namain yung tindahan. Asbok!

Kaya malamang kung bakit ang aga ko natuto mag-sigarilyo, 10 yrs old. Joke lang, sobra ka naman.

Naalala ko lang yung si Bionic Man dahil sa sobrang sakit na inaabot ko. Dahil kasi sa pagkawala ko ng forty days en forty nights, napag-esep esep ko na baka pupwede ko na papalitan yung paa ko. Tutal hi-tech na ngayon. Grabe na kasing pahirap etong isa sa pamana sa akin ng tatay ko. Andaming naman nyang mga agimat na pwedeng ipasa sa kin, rayuma pa. Kainis.

Tutal madami na rin akong nababasa na mga half-half, baka pupwede na. Hindi yung Half German-Half Sheperd. O kaya Half Persian-Half Cat. Eto pinaka corny at kopong kopong joke, Half Filipino-Half Filipina.

Yung half human, half machine. Ala exterminator ang dating. Me mga paa sila or kamay na bionic. At least kapag pinapalitan ko na tong paa ko, siguo naman, di na ko aatakihin ng rayuma ko. Hi tech pa ang dating ko, futuristic.

Problema ko lang, di na ko makakapaglaro ng magnet. Saka di kaya ako matetano? Papano kung maliligo ako, pwede kaya syang basain? Bukod pa sa pihadong super duper grabeng over the top ang mahal nya. Siguro naman baka pwedeng hulugan. Kahit na limang piso araw araw pwede na.

Nakontak ko naman. Sabi ko nga baka pwede ding gawing bionic yung “certain part” ng mga lalaki. Natawa pa sa kin yung doktor. Bat ko pa daw ipapa-bionic yun eh andami ko na daw mabibili sa mga “shops”. Wahahahah!

Inilagay na ako sa waiting list. Kung hanggang kailan ako magwe wait, yun lang ang medyo malabo, kasi wala naman syang sinabi. Sabi ko pa nga, baka pwede na ring magpadagdag ng brain. Kasi medyo kulang yung right hemisphere ko eh. Wala lang, tumingin lang yung doktor sa malayo, parang walang narinig.

Baka kelangan na din nya ng bionic ear. Bingi.