Mahilig talaga akong kumain kahit nung bata pa ako.

Nung nag-aaral pa ko sa Manela, dami naming suking kainan ng mga trops ko. Depende sa kung anung trip nung mga sawa sa tyan.

Pag bulalo, sempre dadayo kami ng tagaytay kasi walang tatalo dun. Kapag tapsilog naman o kaya galing sa inuman, dun kami ke Lola Ely’s sa Bambang. Sarap dun. Nakakatalong order ako isang kainan lang. Lalo na kapag madaling araw na, kasi puro mga GRO na ang kasabay mo kumain.

Kapag Pares naman, dun kami sa Retiro. Sarap din. Kasi itsura ng mga kainan, parang bar na me stool sa gilid ng daan. Dun ka uupo habang ang batok mo eh hinahanginan ng mga dumadaang dyip. Habang kumakain ka, me nakaabang na sa likod mo, papito-pito at panay ang ahem, kulang na lang lumaklak ng vicks. Kase hinihintay kang tumayo para sila naman ang kakain. Ganun kasarap dun.

Kapag mga barbekyung mamoy naman, dun kami sa me Espanya Rotonda, sa me PLDT. Sarap din ng mga liempo dun saka dami mo pa katsika na mga taxi driver, dun din kasi sila kumakain. Me dsicount ka pa sa kanila pauwi.

Sempre, di mawawala ang mga kwek kwek sa Recto. Kahit na walang hugasan yung mga platito nila, rapsadudels pa rin. Halo halo na ang mga germs, pampatibay ng tyan. Saka yung mga gotohan at lugawan sa ilalim ng mga LRT, grabe sarap. Lalo na kapag senglot ka at kelangan mo ng pampatunaw. Kapag medyo bitin ka pa, libre ang hiling ke Manang ng lugaw. Tutal dinadagdagan lang naman nila ng timba-timbang tubig yung kalderong me lugaw sabay halo. Sempre kelangan muna magpatanggal ng amats bago umuwi.

Pati na rin yung mga siopao na me lamang pusa sa Raon. Kaso di ako kumakain nun. Na-mention ko lang.

Pero walang tatalo sa sarap ng mga lugawan at gotohan na me sariling pwesto.

Me isa akong suki sa Olongapo nung dun pa ako humahada. Grabe sarap. Talagang dinadayo. Kaya siguro masarap ang goto nila, kasi fresh na fresh pa yung lamang-loob nila. Katabi lang nila kasi ang punerarya.

Rapsadudels!