Hayan, linggo na naman. Kaya naman tapos na ang kontrata nung mga songers jan sa gilid na pang kabaret. Kelangan, bago bago na naman.

Dahil lagi naman akong walang mai-post dito kundi mga kabulastugan at mga bagay na walang kawawaan, papanay panayin ko na. Tuwing linggo ng pagkabuhay, aarkila ako ng mga banda o mga songers na galing Pinas. Tutal tagalog naman itong blog na to, dapat lang na mga OPM din ang mga banat na sounds dito. Para bagay sa motiff.

Ipinahinga ko na muna yang ika nga ni pareng Bluepanjeet, ay kabaret music. Nyahahahah! Nakapasok ka na ba sa kabaret? Iisipin mo, sa tinanda tanda kong ito, nakapasok na ko? Hindi pa no? Panahon pa ni Palito yun. Si Cachupoy lang ang inabot ko.

Eto naman ang bagong mga songers. Mga music na alam na alam nating baduy pang-masa. Pero paminsan-minsan…. o.. o.. wag ka nang mag-maang maangan diyan, kapag walang nakatingin, eh pinapakingan mo din. Wag ka nang magpasosi jan, kita kita.

Kasi naman, ibang klase din kasi ang mga boses nitong ating featured songers na ito. Bukod sa natural na makabasag pingan ang mga timbre nila na mala Sylvia La Torre, super husky din kasi. Parang ilang taon nang uhaw uhaw sa vicks ang kanilang lalamunan.

Madalas din itong suki sa mga inuman na me mga live bands kaya kahit papano, naririnig ko din madalas yan nung pagala-gala pa ko sa Taft at Ermita.

At sya sya… oo na… pati sa mga beerhaws.

Pula ang pantalon ko ngayon.

Di ko pa rin alam kung bakit sina Bonifacio, type magsuot ng pulang pantalon. Pwede namang green. Pero pinili nila ang pula. Siguro dahil magda dance revolution sila. Sempre color coding yun pag me gyera.

Tingin ko, yung mga pantalon nila ang dahilan kung bakit kelangan na nila punitin yung mga sedula nila. Para di na sila makilala. Wahahahha! Kumbaga sa commercial ng southwest airlines dito.. “wanna get away?” Kasi nga kahiyaan na sila sa pagsusuot ng pulang pantalon, mas minabuti na nilang wag na makilala.

Kaya naman pinili ko talaga ang araw na ito ang deadline sa pakontest ko.

Kasi katulad ni Bonifacio, nagsuot din ako ng pulang pantalon. Kaya nga di rin ako nagpapakilala. Maliban dun sa minsang iwagayway nila yung mala anghel kong piktyur sa Inquirer, di ko na inulit yun. Kasi bukod sa IRS na humahanting sa kin, pinagtataguan ko din yung mga pinagkakautangan kong Bumbay at mga bookies ng ending dun sa amin sa Dimasalang. Pati na rin yung utang kong limang case ng beer ke Mang Tabog.

Buti na lang di uso sa kanila ang magbasa ng blog.

Paalala lang po. Ngayon po ay Sikatchupoy Day din. Dahil Nov.30 na, deadline na rin ng aking mala-impaktong pautot. Mamayang hatinggabi dito sa pinagkukutan ko, isasara ko na ang mga electronic voting booth.

Kaya yung mga gusto pang humabol, pwede pa kayong magpa photo finish dahil advanced ang oras dyan sa Pinas, me natitira ka pang ilang oras. Wag mo kalimutang magparamdam agad kasi baka di agad mahanap ng mga alagad ko yung mga incoming links.

Sya, sya… tama na ang basa. Post na!

Para sa kin, ngayon ay litsong manok day.

Thanksgiving Day kasi dito, trip nila lahat turkey. Yoko ng turkey, di masyado masarap. Mas gusto ko pa yung Andok’s. Kaso, wala naman litsong manok dito. Kaya tamang imagine na naman ako. Nung nasa LA pa kasi ako, dun wantusawa sa mga tindahang mga Pinoy, kaya lahat ng maiisip mong pagkaing Pinoy, meron dun sa me kanto.

Nung nasa timbuktu ako, kahit araw araw litsong manok day. Kahit na inahin o panabong pwede na rin. Kahit na parang goma sa tigas yung karne, oks pa rin, pangas lang ng pangas. Madalas kung hindi ako sasama makipag sabong, mag-aabang lang ako. Di naman kasi ako sabungero tulad ni Itot. Mas trip ko pa mag pusoy dos. O kaya makipag pustahan sa basketbol.

Pero dahil sa sabungan, madaming libreng manok, okay na rin.

Minsan naman walang sabong, tamang manok na naman ang tinitibok ng tyan namin habang nag-iinuman. Eksakto naman na parang hulog ni Lord, me dumapo na manok na sasabungin sa me backyard namin. Yung kasama ko, dahil myemro ng samahang Alpha Dakma Nokma, me baong sodium sa bulsa. Hinainan nya ng sodium yung kawawang manok. Si pobreng manok, tumuka naman.

Abang abang kami, hintay naming malaglag ang tuka. Kaso matibay, di bumibigay. Katunayan, nakuha pang lumipad ng pagkakataas pabalik sa kabilang bakod. Paglipad nya ng mataas, sabay nalaglag sa ere. Sumipa ata yung lason. Kaso kamalas-malasan, pagbagsak nya sa ere, dun sa kabilang bakod bumagsak. Patay.

Di namin napakinabangan yung kawawang sasabungin. Napurga tuloy kami sa pulutang cornbits at fish crackers.

Kinabukasan, yung me-ari ng sasabunging manok, pagala gala sa lugar namin, me dalang gulok. Galit na galit at hinahanap yung kung sino mang nanglason sa sasabungin nya. Kami, sempre, naka zipper bibig namin. Baka kami pa ang mataga.

Kaya mula noon, yung kebigan ko, di na sya nanglalason ng manok, pinapana na lang nya para sigurado.

Sabi nung titser ko nung grade one ako, ang madaldal daw isi zipper ang bibig.

Kahit di ka GRO, likas sa atin ang pagiging welcoming sa mga bisita. Kahit di ka taga Espana Rotonda, lahat Welcome.

Bukod sa mga Eskimo, tayong mga Pinoy, number one pagdating sa pagiging hospitable. Kahit pa kapos na tayo sa lahat ng bagay, pilit pa ring ibibigay sa bisita ang mga bagay na magpapasaya sa kanila. Ang mga eskimo kasi walang tatalo, kasi… wag na lang. Medyo rated PG. I reserach mo na lang.

Kahit pa durog durog na ang mga tuwalyang ginagamit natin, okay lang. Pero kapag bisita, ilalabas yung mga bagong tuwalya na nakatabi at inaamag na nasa loob ng aparador. Pati na rin yung mga platong naka display, yun ang ipapagamit. Wag lang me masabi yung bisita.

Ganun tayo katindi mag-estima ng mga bisita. Kung kaya minsan, nagiging mali na rin kasi parang mas importante pa sa atin yung bisita sa halip na mismong myembro ng pamilya. Masyado kasi tayong social-conscious. Ayaw nating me masamang masabi sa atin yung mga bisita kung kaya lahat gagawin maging friendly lang.

Minsan nakakatawa isipin. Kasi kahit na anong pag-estima natin sa bisita, medyo sablay naman sa ibang bagay. Ugali kasi natin na yung sofa, nakabalot ng plastic. Parang ayaw magpa-upo. Pag umupo ka naman, kahit na anong gawin mo, di ka magiging komportable kasi laging dumudulas yung pwet mo.

Pero okay lang, lagi namang me coke at skyflakes.

Ilang tulog na nga lang, jollibee na naman matatapos na ang mala impaktong pautot ni Kulapo.

Sa sobrang daming entry, one thousand syete mil di pa umaabot ng tapwe, di naman ako gaano mahihirapan mag review ng mga entries. At sempre pabor sa mga kasali kasi mas malaki ang inyong tsansang mag- may ari ng milyung milyong singkong kulot.

At dahil di nman ganun kadami, pwede ring palabunutan na lang ng tutpik ang paraan para mapili ang mga mananalo. Naisip ko ding sa likod na lang ng sagingan ang bolahan, kaso di aabot yung cord nung webcam ko. Pwede ring gawing ala bingo, o kaya ilagay sa tambiolo, kaso baka dayain ko sarili ko, mahirap na.

Me kinontak na rin akong magwe hueteng as back-up plan ko para sila ang mangasiwa ng bolahan. Kaya lang, mataas ang hinihingi sa akin nung provincial commander.

Kaya hahanap na rin lang ako ng online service na pwedeng mamili ng random.

Paalala sa mga nag-aabang sa ating pa-ripa, Bonifacio Day po ang last day ng pagpost ng inyong entry. Kung ikaw ay last minute na botante, abiso ka kaagad sa blog na ito para mabilang ang boto mo. Madalas kasi ay medyo kulang sa langis yung ating mga autobots at di agad maapuhap ang inyong mga links.

At dahil alam kong Pinoy ka na mahilig sa cramming, rush ekek, at last minute na pahabol, mag-iwan lang kaagad ng comment kahit saan dito sa blog na ito para madaling mapansin na me entry ka pala.

Para sa karagdagang impormasyon, bumisita lang sa inyong health center o kaya naman ay sa inyong punong barangay.

Kung gusto mo naman, sumulat ka lang sa isang bangkang papel at ipaanod sa manela bay.

Linggo na naman.

Kapag linggo, namamasam-an ako. Di ko malaman. Tamang senti. Wala magawa. Yung ibang blogs ko, inaamag na naman. Wala kong ganang magsulat. Wala lang, trip ko lang.

Linggo na naman.

Pag ganitong araw, kahit pa walang ITCZ o Low Pressure Area na ina-aanounce si Kuya Kim, naghahalo ang hanging amihan at hanging habagat, pinupuno ang aking half-empty at half-full na kukote.

Hayan, naistorbo pa ang pagmumuni muni ko. Me pumasok na bubuyog dito sa bintana ko. Muntik pa ko mahagip. Buti na lang hayteck ang gamit ko, sa halip na lumang dyaryo, playboy magasin. Durog sya dun. Kawawang bubuyog, di na sya makaksimsim ng kahit anupang flower. Kapon na sya ngayon.

Isasara ko na sana itong bintana ko. Baka mamaya rumesbak pa ang mga ka-frat nitong kumag na to. Kaso, nangangalahti pa itong tabako ko. Saka kahit kelan di naman ako takot sa mga fratman. Kahit nga kuyugin pa nila ako, ok lang. Sanay na ako. Takaw bugbog naman ako eh.

Tama na yang kuyog bubuyog na yan. Ayan at nangingisay pa si Jollibee sa ibabaw ng mesa ko.

Dahil lang kasi Linggo na naman, nagsasawa na naman ako sa musik ko. Kaya ibang trip naman. Kagaya ni Ruth, oldies muna. Yan kasi ang kinalakhan kong musik sa bahay kapag andun si Erpats.

Tuwing andun kasi sya, kahit tunog lata, naka full volume yung kanyang lumang transistor radio na pinapaandar ng anim na kilong eveready na baterya, nakasalpak ang kanyang mga makabagbag damdaming all time favorites.