Grabe… akala ko iniwan na nya ko.

Nagising ako sa sobrang katahimikan. Di din ako nagising sa alarm. Nung imulat ko ang mata kong medyo napupuno na ng morning glory, nakita ko sya. Pupugak pugak. Nung ni check ko ang kanyang vital signs, malabo na talaga. Kumurap lang sya ng isa, tapos bumigay na. Oh No!

Dali dali kong hinanap ang kanyang first aid.  Isinaksak ko kaagad. Binigyan ko pa ng mouth to mouth. Baka sakaling ma-revive pa. Di pupwedeng mawala sya. Napaka-importante pa naman nya. Marami syang nalalaman tungkol sa akin. Hindi pupwede. Hindeeee…

Habang nagpapalipas ako sa labas ng room, esep esep ko… dapat pala matagal ko nang piniga yung mga impormasyon sa kanya. Kasi kapag bumigay sya, wala na lahat yun. Sayang. Yosi muna ako, pampakalma.

Lumipas ang syamnaput sampung minuto, bumalik ako. Tuwang tuwa ako sa galak. Kasi me nakita na akong pag-asa. Muling kumikislap ang kanyang mga mata. Dali dali kong binuksan ang aking lumang iPone na kasing laki ng baterya ng traysikel.

Bilis bilis kong kinuha lahat ng phone number dun. Linsyak. Baka tuluyan ng bumigay eh. Sayang yung mga kuneksyon ko. Mga taong regular na tumataya ng ending sa akin.

Kelangan ko na talagang bumili ng bagong cellphone. Sempre kapag bumili ako ng bago, kelangan hayteks. Sempre gagastos din lang naman ako, e di yung patok na. Lam mo naman ako, kelangan laging kakaiba. Me nakita akong bagong celphone, me kasama na syang ref.

Kung bakit kasi nawala na yung mga teleponong kulay pula at huhulugan mo lang ng tatlong bente singko. Sempre di mo na inabot yung phone na yun. Kopong kopong pa yun no. Pasa lod na lang inabot mo.

Hanap nga muna ako…..