Wala ng ganyang telephone booth ngayon. Nung elementary ako, meron pa. Tatlong bente singko lang kelangan mo, pwede ka nang makipag phone pal. Kahit saan. Kahit kelan. Maasahan. Basta mauna ka lang sa pila.

Dati rati, ito ang pwestuhan ni Superman pag magpapalit sya ng costume. Ngayon hanggang elevator na lang sya.

Sabi sa kin ng lolo ko, dati di mo kelangan ng tatlong bente singko, apat na dyes lang pwede na. Sempre yung lolo ng lolo ng lolo ko, lata lang na me tali. Sempre dahil laging tumataas ang presyo, yung kwarenta sentimos, naging seventy five na. At ngayon nga, me phone booth pa rin naman, phone card na gamit mo at malamang madaling mauubos yung 100 mo.

Bihira lang kasi ang me mga telepono nun sa bahay. Pag wala kang makitang pulang telepono, pumunta ka lang sa tindahan sa kabilang kanto, pwede kang makitawag sa halagang limang piso hanggang three minutes. Bawal ang telebabad. Kundi babatuhin ka ng kulangot ni Mang Sebyo.

Pag nag-apply ka naman kasi sa PLDT, inaabot ng taon. Dahil atat magkaron ng phone pal nung lolo ko, nag-aaply na kami sa PLDT. Grade 1 ako nung mag-apply kami. Sakto naman, nung Grade 4 ako, me linya na kami. Sakto rin kasi kainitan ko nun. (makipag telebabad)

Sino ba naman ang makakalimot sa teleponong kulay itim na mukhang bomba at de-ikot yung numero. Di ka rin pwede mamili ng ringtone kasi wala kang masyadong choices. Kring Kring at Krung Krung lang ang pagpipilian mo. Madalas pa nga kapag gabi na, basta na lang sya magri-ring at me longkatuts na gusto lang makipag phone pal. Dami ko tuloy naging jowang atsay. Wahahahah!

Hambilis talaga ng panahon. Dati wala pang me cellpon. Yung mga businessman lang. Yun yung cellphone na kasinlaki ng generator.

Ngayon, pati magbabalut naka cellphone, me katext na magpepenoy.