Bawal Mag Joke sa Burbank

Matapos ang humigit kumulang, andito na naman ako sa sunny California.

Buhat kasi nung mapadpad ako sa kabilang ibayo, dun sa lugar nina Stephanie Meyer, hindi na ako nasisikatan ng araw. At bukod sa laging maulap sa Pacific Northwest, kahit sumilip ang araw, parang taob ang init nya sa lamig ng mga nakatambak na niyebe.

A few days ago, nabalitaan kong naospital ang Mother Ship. Kaya naman bilis-bilis akong nagpaalam sa trabaho para makapag weekend dito sa Los Angeles. Pero bago pa lumanding ang aking sinasakyang spaceship ay nai-text na sa kin ng Spock na ok na si Madir.

Kaya at least hindi na ospital ang setting ng aming kitakits. Depressing kaya yun?

As usual, take-off at landing, sumakit na naman ang mga tenga ko sa tindi ng air pressure. Kahit kelan  ata di na ko masasanay. Tuwing bibiyahe ako ng space ship, para akong lugain. Bukod pa sa tinding sakit ng ulo na parang me gumuguhit sa noo kahit wala ka namang iniinom na lambanog.

Ilang oras din ang byahe.

Kainis pa, dahil last-minute, ampangit ng seat number ko. Tatlo kaming magkakatabi na hindi magkakakilala. At ako ang nasa gitna. Kung hindi sana puno ang eroplano, pwede lumipat. Dun sana sa tabi ng flight stewardess. Kaso uber puno. Kaya no choice ako kundi magtulug-tulugan para di kami magka ilangan nung mga anak araw na katabi ko.

Yung katabi kong blonde oks kasi sleeping byuti ang drama. Naalimpungatan lang nung napansin nyang nakatingin ako sa kanya. Yung laway nya kasing tumutulo, akala ko blonde din.

At last, after forty five years 3 1/2 hours, Burbank na. At eto ang sign na bumulaga sa akin sa Burbank Airport kanina…

Bawal mag-joke!

Posted in: KABILANG IBAYO

Tags: byahilo, kitakits, Los Angeles

This entry was posted on Saturday, March 28th, 2009 at 5:06 pm and is filed under KABILANG IBAYO. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.