Mula ng lumabas ako ng ospital, napunta sa back-burner itong rayuma ko.

Naawa siguro sa sinapit ko mula sa syamnaput syam na doktor na walang sawang pinag-pasa pasahan ang byuti ko kaya nagpahinga na muna.

Esep esep siguro nung rayuma ko, “wawa ka naman, sige saka ko na lang iistorbohin,”.

True, pag nakisabay pa sya sa lahat ng mga nararamdaman ko sa laspag na katawan ko, eh dyusko, di ko na alam ang gagawin ko. Daig ko pa ang nakulam at isinumpa.

Noong nakaraang four days ago, kahit na di pa nila nadidiskubre ang totoong sakitchupoy ko, medyo umokey okey na ang pakiramdam ko. Nakakahinga na ako ng maayos. Kasi nadiskubre ko na puno na pala ang ilong ko ng kung anu-anong extra-terrestrials kaya di ako makahinga.

For a while, di na rin ako kinakapos ng paghinga. Napansin ko na masikip lang pala ang butones nung polo ko kaya kelangan ko lang magbawas ng timbang. Naligo ako ng limang oras, kaya ayun nabawasan ang timbang ko.

Lumalabas na si sunshine dahil malapit na mag summer. Oks na oks ikako. Me magagawa na ako.

Then isang morning, ayun. He’s back. Namaga na naman ang paa ko, at super sakit na naman ang pakiramdam ko. My rayuma, my gout, my disability… is back. And with a vengeance!

Esep-esep nya ulit, “ayan ok ka na ha? siguro naman pwede na ulit ikaw? miss na miss kita kaya?”

Eto ako, pagkatapos maluto ang katawan sa kung anu-anong gamot para sa kung anu-anong sakit, balik na naman kakalaklak ng sandamakmak na pain relievers na di naman nakaka-relieve ng pain. Kung dati ayoko bumili ng cane dahil dyahi ako, ngayon wheelchair na ang gusto ko bilhin.

Ang hirap kaya gumapang?