May mga bagay na kahit mas convenient ang maging hi-tech, mas gusto ko pa rin ang low tech. Mas trip ko… old school!

Pero mas madalas, mas gusto ko lang talagang maging Buraot at mag tigas tigasan ng ulo.

At dahil in na in kahit out pa rin, parang obligado rin na lahat ng madlang pipol ay maki-uso. Hindi lang para maging in ka rin, kundi mahirap magmukhang eng-eng kapag tinatanong ka tungkol sa mga bagay na wala ka namang kaalam-alam pero dahil lahat ng tao ay meron kaya inaasahan ka rin nila na dapat din na alam mo. Gets mo?

Eksampol ang nagkalat ng mga GPS o global positioning syet. Yung mga bagong labas ng tsikot, me built-in na sya. Ang mahirap kapag built-in, kayang kaya kang i-trace ng mga pinagkakautangan mo. GPS nga eh.

Yung iba naman bumibili na lang ng GPS at ikinakabit sa dashboard.

Ilang beses na akong tinanong kung bakit di pa ako bumibili ng GPS. At dahil lagi akong tinatanong, mas lalong ayoko bumili. Boy scout ata ito. Sanay akong compass lang ang gamit. Mas trip ko ang me hawak na mapa sa kaliwang kamay, old iskul compass sa kanan, at paa sa manibela. Look Ma, no hands!

Pero sempre, dahil me nagregalo sa akin ng mala-impaktong GPS, (ehem) tatlo na ang hawak ko. Ididikit ko  na lang sa noo ko yung mapa.