Minsan, nakatayo ako sa may peryahan at nanonood ng naglalaro ng beto-beto. Pangas pangas ko ang sandamakmak na kending bagkat. (Kung di mo alam ang bagkat, maghanap ka nag lolong batanggenyo, tanong mo)

Kahit na nangangawit na ang panga ko sa sobrang lagkit ng bagkat, nguya nguya pa rin ako. May isang mama na busy kakataya na napalingon sa akin. Hihingi yata ng bagkat.

“Utoy, masama sa ngipin ang masyadong maraming kendi. Hindi yan maganda sa katawan at sa batang tulad mo. Sige, magkakaroon ka ng maraming taghiyawat sa mukha, mabubulok lahat ng ngips mo, at magiging lumba lumba ka.” sabi ng pakialamerong mama.

“Hay naku mamay, ang lolo ko po ay umabot ng 150 years old. At ang tatay ng lolo ko naman po ay 100 years old. ” sagot ko naman sa pakialamerong mama.

“Bakit utoy? Aba, sigurado ako hindi sila mahilig pumangas ng kendi at bagkat ano?” tanong ng mamang pakialamero.

“Ala ay hinde po. Kaya po humaba ang buhay ng mga lolo ko ay dahil hindi ho sila nangingialam ng buhay ng may buhay.”

Sabay alis nung mama sa pagtaya sa beto-beto at lumipat na lang sa may color game.

(Salamat sa piktyur ni I Won’t Tell A Soul)