Dun sa amin sa Timbuktu, sikat itong si Walter. Palibhasa uman. (uman= is Timbuktu term for manyak)

Di nagtagal swerteng naka-jackpot ang kumag at naging sundalo. Naipadala sya dun sa mas malayo pa sa Timbuktu bilang bostsip ng mga cafgu.

Napansin nya ang isang mahiwagang kalabaw na nakatali sa gilid ng kakapurit na kampo. Tinawag nya ang isang sundalo at tinanong kung bakit may kalabaw sa kampo.

“Ala eh ser, alam naman ninyong pagkalayo natin sa kabihasnan at malayo tayo sa kani-kanilang mga asawa. Kaya kapag nadating ang tawag ng pangangailangan, naandiyan naman ho yung kalabaw,” nanginginig na sagot ng sundalo.

“Hindi sa pabor ako dyan, pero naiintindihan ko ang pangangailangan nating mga lalake, kaya okey sa olrayt, “ sagot ni Lt. Walter.

Ayaw na sanang pumatol ni Walter sa kalabaw dahil nagbalik-loob na sya pero ngunit datapwat subalit lumipas ang portypayb years at inabot ng sariling pangangailangan at pagkahayok  si Lt. Walter. Ipinakuha nya sa isang sundalo ang kalabaw at dali-daling  dinala sa kanyang tent.

Kumuha sya ng hagdan, ibinaba nya ang kanyang pantalon, at nakipagniig sya sa kawawang kalabaw. Nang matapos sya, lumabas sya ng kanyang tent at asbok sa yosi sabay tanong sa mga naka-ngangang sundalo, “Ayus. Ganyan rin ba ang ang ginagawa nyo palagi dito?”

“Ah, eh.. ala ay hindi naman po masyado ser. Dangan eh sinasakyan laang namin yuong kalabaw papuntang bayan dahil  me kabaret doon baga.”

Kapitan na si Walter ngayon.