Pula ang pantalon ko ngayon.

Di ko pa rin alam kung bakit sina Bonifacio, type magsuot ng pulang pantalon. Pwede namang green. Pero pinili nila ang pula. Siguro dahil magda dance revolution sila. Sempre color coding yun pag me gyera.

Tingin ko, yung mga pantalon nila ang dahilan kung bakit kelangan na nila punitin yung mga sedula nila. Para di na sila makilala. Wahahahha! Kumbaga sa commercial ng southwest airlines dito.. “wanna get away?” Kasi nga kahiyaan na sila sa pagsusuot ng pulang pantalon, mas minabuti na nilang wag na makilala.

Kaya naman pinili ko talaga ang araw na ito ang deadline sa pakontest ko.

Kasi katulad ni Bonifacio, nagsuot din ako ng pulang pantalon. Kaya nga di rin ako nagpapakilala. Maliban dun sa minsang iwagayway nila yung mala anghel kong piktyur sa Inquirer, di ko na inulit yun. Kasi bukod sa IRS na humahanting sa kin, pinagtataguan ko din yung mga pinagkakautangan kong Bumbay at mga bookies ng ending dun sa amin sa Dimasalang. Pati na rin yung utang kong limang case ng beer ke Mang Tabog.

Buti na lang di uso sa kanila ang magbasa ng blog.

Paalala lang po. Ngayon po ay Sikatchupoy Day din. Dahil Nov.30 na, deadline na rin ng aking mala-impaktong pautot. Mamayang hatinggabi dito sa pinagkukutan ko, isasara ko na ang mga electronic voting booth.

Kaya yung mga gusto pang humabol, pwede pa kayong magpa photo finish dahil advanced ang oras dyan sa Pinas, me natitira ka pang ilang oras. Wag mo kalimutang magparamdam agad kasi baka di agad mahanap ng mga alagad ko yung mga incoming links.

Sya, sya… tama na ang basa. Post na!

Noong nag-aaral pa ko sa Manela, lagi kaming kinakantyawan sa iskul namin kapag nalaman nilang taga-Timbuktu ako.

Kasi nga maraming mga sandugong Mangyan sa Timbuktu, akala nila lahat ng taga-dun, Mangyan na din. Pero okey lang naman kahit tawagin nila akong Mangyan. Eh ano naman? Akala lang nila masyadong malayo sa kabihasnan ang Timbuktu. Eh sa totoo lang, malapit lang naman.

Mula sa Manela, sasakay ka lang ng traysikel paputang kanto. Tapos nun, sasakay ka ng dyip papuntang Lawton o kaya Cubao o Pasay. Pagdaan mo ng Pasay, wag ka lang dadaan sa mga motel dun dahil matatagalan ang byahe mo.

Tapos sasakay ka ng bus papuntang Ala-eh pier at dun ka sasakay ng darko o kaya dangka dahil kelangan mo tumawid ng pacific ocean. Pagdating mo sa kabilang ibayo, andun ka na sa Timbuktu at sasalubungin ka na ng mga Mangyan with matching bulaklak na para kang presidente ng tralala.

Pero di p dun nagtatapos ang byahe mo. Para makarating ka sa bayan ng lolo ko, kelangan mo uling sumakay ng dyipni hanggang makarating ka sa mismong bayan ni kulapo. Kung taga-bukid ka naman, sasakay ka ulit ng traysikel o kaya isa na namahg dangka.

Lapit lang.

Madaming Mangyan dun sa amin. Kung tawagin namin ay sandugo. Madalas mo silang makikita na naglalakad sa palengke at nakikipag trade-in ng mga kung anu-ano. Ilang latang sardinas lang ang katapat, me brand spanking new pana at sibat ka na. Pwede mo na ngayong sibatin yung nagwawalang lasing na kapitbahay nyo. O kaya naman eh panain yung manok nung kapitbahay nyo para me libre kayong tanpuluts.

Ang pang-asar lang ng mga unggoy na taga-Manela, kami daw mga Mangyan ay may buntot. Yukkks. Tameme naman sila kapag rumesbak kami kasi sa totoo lang (ulit), OO sige na…  me buntot nga kami… pero wala sa likod, nasa harap.

Yung iba, tahimik na lang kapag ganun ang epal namin. Yung iba naman parang medyo magtataka at di ma-gets. Kaya naman pinapakita ko sa kanila yung piktyur ko noon sa Timbuktu nung bata pa ako. Ayan ang piktyur ko, wag mo dedekwatin ha?

v
v
v
v
v
v
v
v

v

v

v

Di ako naglalaba. Natawa lang ako dito sa bagong plug-ins na sinalpak ko dito sa site ko.

Nun kasing nasa blogger pa ako, inggit na inggit ang lolo mo sa plug-in nung ibang mga blogista na me anik-anik sa kanilang page na commentluv. Yun yung kapag magko-comment kawsa ibaba ng post nila ay makikita din yung latest post mo galing sa blog mo. Simpleng advertisement. Gandang pampahatak din ng mga bwisitors pabalik sa site mo.

Pero kelangan ang title ng post mo eh medyo karumal-dumal o kahindik-hindik para makuha mo atensyon nila.

Kaya naman nitong inilipat ko na tong letseng blog na to sa wordpress, isa sa unang binalak ko eh ay ang magkaron nito. Wala nga lang akong balak na gawing mala Carlo Caparas Massacre ang mga headlines nito. O kaya ala Xerex. O kaya “how I became a millionaire with my blog” ekeks para lang maka-attract ng mga mambabasa. Okey na ako sa labing-isa one thousand syete mil na masugid (naks hanlalim) at walang kasawa-sawang regular kong mambabasa.

Kaya lang ako natawa kasi ajax ang pangalan nung plug-ins. Parang kasamahan nina Superwheel at Mr. Clean. Sempre di mawawala ang walang kamatayang Tide. Isama mo na rin si Lumen. Si Jennifer at si Bulak di pwede kasi hangang ngayon di pa rin nakikita.

Pero dun sa amin sa Timbuktu, Perla ang gamit ng nanay ko. Mas mabango sa damit. Pati na rin sa mukha. Habang naghihilamos ako ng Perla sa mukha at sa mga singit singit sa me tabing sapa, nagpapalu-palo naman si mader sa mga di madurog durog at halos tumayo nang mag-isa na Levis ng mga kuya ko. Ang sabi ng mga matatanda, pag daw Perla ang ginamit mo, kikinis ang balat mo at pwedeng pwede ka nang maging model sa kinis at puti.

Totoo naman ang pala ang kasabihan. Dahil suki ako ng Perla, nung lumaki ako, naging model din ako. Habang nag-aaral ako sa college, nagpa part time ako sa pagmo-model. Model ng sabong panlaba.

Nakailang try ako na ikabit ang plug-in sa site ko pero sempre, laging palpak. Kundi pa sa aking tech support, di ko malalaman na hindi lang pala ako basta bastang eng eng. Super pa. Di bale, siguro mga forty payb years pa, expert na ako dito.

Kaya naman ngayon, magsawa na kayo mag-comment ng mag-comment. Kada comment mo naman kasi, me libreng plastic balloon link.

Naabutan mo na ba ang singkong kulot? Kung ikaw ay myembro ng generation XYZ, malamang hindi. Pero kung ikaw ay kasingtanda na ni Kopong Kopong, sigurado, pasok ka!

Wala lang. Kasi habang nagmumuni-muni ako habang nanonood ng palitan ng dollars at pesoses, di ko maubos maisip kung bakit, habang tumatanda ako, lumiliit ang halaga ng pera. Naiisip ko tuloy kapag natigbak na ako eh can’t afford ko na ang halaga ng kabaong. Kahit magpa-cremate mahal din.

Balak ko sana wag na mamatay para di ako magastusan. Pero malabo. Kaya ang solusyon ko dun, para makatipid, bibili na ako agad ng kabaong habang medyo mura-mura pa ang kahoy. Narra para mas matibay hindi bubukbukin.

Enihoo, naalala ko din yung pera noong araw, noong mga panahong nasa elementary pa kami ni Mahoma. Noon kasi, yung baon kong beinte singko sentimos, nakakabili na ako ng palamig at sinulbot (banana cue po iyon). At sempre, me tira pa ako para ipambayad kay Ma’am dun sa pulburon na ibinebenta nya sa classroom. Kahit di masarap, kelangan bumili ka ke ma’am para mataas ang grade mo. Nakakaiwas lang kami bumili ng polvoron kapag me supply na nutri-bun sa canteen. At kapag me piso ka, makakabili ka na ng house en lot. At ang mga singko ay iniipon namin. Nautuwa kasi kami dahil kakaiba sya, kulot.

At kahit bata pa kami, me savings account na kami sa Banco Filipino. Yung mga sampera na square ang madami kaming naiipon, bukod kasi sa paborito yung ipamigay ng mga lolo’t lola namin, magaan din kasi sya sa bulsa. Sa sobrang gaan nya, lumulutang sya sa tubig. Oo, pramis.

Hinalughog ko ang internet para malaman kung bakit ginawang kulot ang singko na yun. Di naman kulot si Tandang Sora. (tol, piktyur nya ang nakalagay dun, see pic. ayun andun sa itaas) Kaso, wala akong makita eh. Siguro kaya ginawang kulot yun, para kapag hinahawakan mo, madali mo syang malalaman kung singko nga sya. Siguro din, dahil disco era noong mga 70’s, uso ang afro, kaya ayun, sumunod sila sa uso. Baka rin naman kulot yung chairman ng banko sentral noon.

Ngayon me singko pa rin naman, kaso mo butas na sya. At di ko rin malaman kung bakit nag-i-isyu pa nito. Eh yung beinte singko nga wala ka na mabili eh, singko pa kaya. Mas mahal pa nga ata ang value nung bakal na ginagamit para gumawa nito. Sana ginawa na lang nilang plastic para mura. Pwede pa i-recycle.

Di naman ako nahirapan maghanap ng piktyur ng singkong kulot. Yun, madali hanapin. Kaso hanggang ngayon, di ko pa rin makita yung kapatid ng singkong kulot, si singkong duling. Bukas ko na lang sya hahanapin, gabi na.