Linggo na naman.

Kapag linggo, namamasam-an ako. Di ko malaman. Tamang senti. Wala magawa. Yung ibang blogs ko, inaamag na naman. Wala kong ganang magsulat. Wala lang, trip ko lang.

Linggo na naman.

Pag ganitong araw, kahit pa walang ITCZ o Low Pressure Area na ina-aanounce si Kuya Kim, naghahalo ang hanging amihan at hanging habagat, pinupuno ang aking half-empty at half-full na kukote.

Hayan, naistorbo pa ang pagmumuni muni ko. Me pumasok na bubuyog dito sa bintana ko. Muntik pa ko mahagip. Buti na lang hayteck ang gamit ko, sa halip na lumang dyaryo, playboy magasin. Durog sya dun. Kawawang bubuyog, di na sya makaksimsim ng kahit anupang flower. Kapon na sya ngayon.

Isasara ko na sana itong bintana ko. Baka mamaya rumesbak pa ang mga ka-frat nitong kumag na to. Kaso, nangangalahti pa itong tabako ko. Saka kahit kelan di naman ako takot sa mga fratman. Kahit nga kuyugin pa nila ako, ok lang. Sanay na ako. Takaw bugbog naman ako eh.

Tama na yang kuyog bubuyog na yan. Ayan at nangingisay pa si Jollibee sa ibabaw ng mesa ko.

Dahil lang kasi Linggo na naman, nagsasawa na naman ako sa musik ko. Kaya ibang trip naman. Kagaya ni Ruth, oldies muna. Yan kasi ang kinalakhan kong musik sa bahay kapag andun si Erpats.

Tuwing andun kasi sya, kahit tunog lata, naka full volume yung kanyang lumang transistor radio na pinapaandar ng anim na kilong eveready na baterya, nakasalpak ang kanyang mga makabagbag damdaming all time favorites.

Wala ng ganyang telephone booth ngayon. Nung elementary ako, meron pa. Tatlong bente singko lang kelangan mo, pwede ka nang makipag phone pal. Kahit saan. Kahit kelan. Maasahan. Basta mauna ka lang sa pila.

Dati rati, ito ang pwestuhan ni Superman pag magpapalit sya ng costume. Ngayon hanggang elevator na lang sya.

Sabi sa kin ng lolo ko, dati di mo kelangan ng tatlong bente singko, apat na dyes lang pwede na. Sempre yung lolo ng lolo ng lolo ko, lata lang na me tali. Sempre dahil laging tumataas ang presyo, yung kwarenta sentimos, naging seventy five na. At ngayon nga, me phone booth pa rin naman, phone card na gamit mo at malamang madaling mauubos yung 100 mo.

Bihira lang kasi ang me mga telepono nun sa bahay. Pag wala kang makitang pulang telepono, pumunta ka lang sa tindahan sa kabilang kanto, pwede kang makitawag sa halagang limang piso hanggang three minutes. Bawal ang telebabad. Kundi babatuhin ka ng kulangot ni Mang Sebyo.

Pag nag-apply ka naman kasi sa PLDT, inaabot ng taon. Dahil atat magkaron ng phone pal nung lolo ko, nag-aaply na kami sa PLDT. Grade 1 ako nung mag-apply kami. Sakto naman, nung Grade 4 ako, me linya na kami. Sakto rin kasi kainitan ko nun. (makipag telebabad)

Sino ba naman ang makakalimot sa teleponong kulay itim na mukhang bomba at de-ikot yung numero. Di ka rin pwede mamili ng ringtone kasi wala kang masyadong choices. Kring Kring at Krung Krung lang ang pagpipilian mo. Madalas pa nga kapag gabi na, basta na lang sya magri-ring at me longkatuts na gusto lang makipag phone pal. Dami ko tuloy naging jowang atsay. Wahahahah!

Hambilis talaga ng panahon. Dati wala pang me cellpon. Yung mga businessman lang. Yun yung cellphone na kasinlaki ng generator.

Ngayon, pati magbabalut naka cellphone, me katext na magpepenoy.