Bumiyahe ako pauwi  ng Pilipinas.

Kunyari hindi PAL ang sinakyan ko kahit totoo kasi wala naman silang binabayad sa site ko para i-promote ko yung eroplano nila. Bukod pa sa punto na mas mahal sila sumingil kesa sa ibang eroplano. Di ba dapat mas mura kasi kababayan ka at meron ka na agad na market share?

Pero bago ko ibunghalit ang sama ng loob ko sa PAL, tuloy muna tayo sa wento ko.

Minsan bumiyahe ako ng Pilipinas. Swerte ko ata nung araw na yun dahil napatabi ako sa isang seksing Amerkana. Sempre paduda muna at kunyaring hindi ako interesado. Para hindi halata. Pa-helow helow lang, smile smile lang. Dapat kasi ganun ang style mong bulok, kapag supah hot ang babae, dedmahin mo, kasi sila mismo alam na nilang hot sila.

Matapos ang halos isang oras sa byahe, napansin kong ang binabasa nyang libro ay tungkol sa sekswalidad. Hmnnn.. Basa lang ng Basa…

Dito sa Amerika, iba iba ang gimik ng mga lespu, ng mga alat, ng mga parak.

Kanya-kanyang city, kanya kanyang style ng tsikot. May mga simple lang, at may iba namang parang pang Nascar. Sa Santa Monica at ibang parts ng Los Angeles, may mga naka mountain bike, para lang silang namamasyal.

Sa ibang lugar, may mga koboys na nakakabayo na parang dabarkads lang ni FPJ.

Pero nagulat ako ng minsang magroad trip ako noon mula Los Angeles papuntang Victoria sa Canada.

May mga signs kasi na nakalagay na “speed limits enforced by aircraft”, “patrolled by aircraft”, “patrolled by radar”. Sabi ko sa sarili, “huuu, nananakot lang yang mga yan,”. Basa lang ng Basa…

Pasensya na mga apo at absent na naman ang lolo ninyo. Bising busy. Bising busy ang lolo nyo kakahabol dun sa yumari sa credit card ko.

Nami-miss ko na kasing tumaya sa beto-beto at color game kaya ng minsan, naisipan kong dumayo doon sa isang peryahan sa Las Vegas. Sempre kelangan kong mag swipe swipe. Mahirap naman kasing magdala ng bayong bayong na singkong duling doon.

Ayun, palibhasa lima singko ang mga hustlers doon, tingin ko nanenok ang numbers ng credit card ko. Basa lang ng Basa…

Ala, isang araw, wala akong ginagawa, wala na naman ga akong magawa.

Habang nakasalpak ang CD ng eraserheads, drive lang ako ng drive.

Gusto kong matutong mag drive. Kahit na walang manibela. Gusto kong matutong mag drive. Kahit na wala ring preno. Drahahahayb. Drahahahayb.

Papitu-pito lang ako. Pa headbang headbang ng konti. Nang bigla na lang out of nowhere, may gumulat sa akin.

Utot kong blue! May sumalpak na crack sa aking windshield!!! Basa lang ng Basa…

Matapos ang humigit kumulang, andito na naman ako sa sunny California.

Buhat kasi nung mapadpad ako sa kabilang ibayo, dun sa lugar nina Stephanie Meyer, hindi na ako nasisikatan ng araw. At bukod sa laging maulap sa Pacific Northwest, kahit sumilip ang araw, parang taob ang init nya sa lamig ng mga nakatambak na niyebe.

A few days ago, nabalitaan kong naospital ang Mother Ship. Kaya naman bilis-bilis akong nagpaalam sa trabaho para makapag weekend dito sa Los Angeles. Pero bago pa lumanding ang aking sinasakyang spaceship ay nai-text na sa kin ng Spock na ok na si Madir. Basa lang ng Basa…

Bago ka magreklamo kung bakit puro Pitkyur Piktyur lang ang mga nakikita mo dito, wag ka na umalma….

Napansin ko kasi sa pag-iikot ko (kahit di ako nagko-comment) ay medyo marami rami ang mga nagkakasakit na kagaya ko. Marami rin ang mga naglilipat ng lugar na kagaya ko. May mga busy sa bagiog mga ekeks na gaya ko rin at may mga umuwi na ng Pinas na kahit di kagaya ko ay gustong-gusto ko namang gayahin. Basa lang ng Basa…