Walang pilipit dito. Sa amin sa Timbuktu, laging me naglalako ng pilipit. Kasama sa mga tinda nya yung mga butsi at mga bibingkang kanin.

Wala lang, naisip ko lang.

Pasko na kasi. At sempre pag pasko, lagi kong naiisip ay sempre yung mga bagay na marami sa Pinas. Kahit kasi maraming bagay at pagkain na Pinoy ang makikita mo dito sa isteyts, marami din ang wala.

Puto bumbong at bibingkang bagong luto, simbang gabi, inuman sa kalye, mga paslit na nangangaroling gamit ang gawa gawa lang na tambol na lata ng promil, at saya kapiling ang mga mahal mo sa buhay. Wala nun sa isteyts.

Bago ako tuluyang maging best actor dito, lilibangin ko na lang ang sarili ko sa pamamagitan ng lagi kong libangan pag pasko. Ang all-filipino Twist. O basahin mo yan ha, walang dayaan..

Bawal ang Paskiw. Kelangan Paksiw. Game.

Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw Pasko paksiw pasko paksiw.

Galing! O eto pa ang isa..

Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika. Butiki, botika, botika.

Nakanaks! Ibang level ka na tsong…

Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex. Ang relo ni Leroy ay Rolex.

Aba at talagang gusto mo pa ha? Diretso ang basa mo eh. Eto pang advanced level to…

Minikaniko ni Monico ang makina ng Minica ni Monica.  Minikaniko ni Monico ang makina ng Minica ni Monica. Minikaniko ni Monico ang makina ng Minica ni Monica.  Minikaniko ni Monico ang makina ng Minica ni Monica. Minikaniko ni Monico ang makina ng Minica ni Monica.

O eto super advanced na to, kaya bawal ang bata…

Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika. Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika. Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika. Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika. Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika.  Kinalikot ni Kaka ang Kiki ni Kika.

Talaga namang pati ito, pinatulan mo no. Sya sya, me pilipit ka pa ba?

Para sa kin, ngayon ay litsong manok day.

Thanksgiving Day kasi dito, trip nila lahat turkey. Yoko ng turkey, di masyado masarap. Mas gusto ko pa yung Andok’s. Kaso, wala naman litsong manok dito. Kaya tamang imagine na naman ako. Nung nasa LA pa kasi ako, dun wantusawa sa mga tindahang mga Pinoy, kaya lahat ng maiisip mong pagkaing Pinoy, meron dun sa me kanto.

Nung nasa timbuktu ako, kahit araw araw litsong manok day. Kahit na inahin o panabong pwede na rin. Kahit na parang goma sa tigas yung karne, oks pa rin, pangas lang ng pangas. Madalas kung hindi ako sasama makipag sabong, mag-aabang lang ako. Di naman kasi ako sabungero tulad ni Itot. Mas trip ko pa mag pusoy dos. O kaya makipag pustahan sa basketbol.

Pero dahil sa sabungan, madaming libreng manok, okay na rin.

Minsan naman walang sabong, tamang manok na naman ang tinitibok ng tyan namin habang nag-iinuman. Eksakto naman na parang hulog ni Lord, me dumapo na manok na sasabungin sa me backyard namin. Yung kasama ko, dahil myemro ng samahang Alpha Dakma Nokma, me baong sodium sa bulsa. Hinainan nya ng sodium yung kawawang manok. Si pobreng manok, tumuka naman.

Abang abang kami, hintay naming malaglag ang tuka. Kaso matibay, di bumibigay. Katunayan, nakuha pang lumipad ng pagkakataas pabalik sa kabilang bakod. Paglipad nya ng mataas, sabay nalaglag sa ere. Sumipa ata yung lason. Kaso kamalas-malasan, pagbagsak nya sa ere, dun sa kabilang bakod bumagsak. Patay.

Di namin napakinabangan yung kawawang sasabungin. Napurga tuloy kami sa pulutang cornbits at fish crackers.

Kinabukasan, yung me-ari ng sasabunging manok, pagala gala sa lugar namin, me dalang gulok. Galit na galit at hinahanap yung kung sino mang nanglason sa sasabungin nya. Kami, sempre, naka zipper bibig namin. Baka kami pa ang mataga.

Kaya mula noon, yung kebigan ko, di na sya nanglalason ng manok, pinapana na lang nya para sigurado.

Mahilig talaga akong kumain kahit nung bata pa ako.

Nung nag-aaral pa ko sa Manela, dami naming suking kainan ng mga trops ko. Depende sa kung anung trip nung mga sawa sa tyan.

Pag bulalo, sempre dadayo kami ng tagaytay kasi walang tatalo dun. Kapag tapsilog naman o kaya galing sa inuman, dun kami ke Lola Ely’s sa Bambang. Sarap dun. Nakakatalong order ako isang kainan lang. Lalo na kapag madaling araw na, kasi puro mga GRO na ang kasabay mo kumain.

Kapag Pares naman, dun kami sa Retiro. Sarap din. Kasi itsura ng mga kainan, parang bar na me stool sa gilid ng daan. Dun ka uupo habang ang batok mo eh hinahanginan ng mga dumadaang dyip. Habang kumakain ka, me nakaabang na sa likod mo, papito-pito at panay ang ahem, kulang na lang lumaklak ng vicks. Kase hinihintay kang tumayo para sila naman ang kakain. Ganun kasarap dun.

Kapag mga barbekyung mamoy naman, dun kami sa me Espanya Rotonda, sa me PLDT. Sarap din ng mga liempo dun saka dami mo pa katsika na mga taxi driver, dun din kasi sila kumakain. Me dsicount ka pa sa kanila pauwi.

Sempre, di mawawala ang mga kwek kwek sa Recto. Kahit na walang hugasan yung mga platito nila, rapsadudels pa rin. Halo halo na ang mga germs, pampatibay ng tyan. Saka yung mga gotohan at lugawan sa ilalim ng mga LRT, grabe sarap. Lalo na kapag senglot ka at kelangan mo ng pampatunaw. Kapag medyo bitin ka pa, libre ang hiling ke Manang ng lugaw. Tutal dinadagdagan lang naman nila ng timba-timbang tubig yung kalderong me lugaw sabay halo. Sempre kelangan muna magpatanggal ng amats bago umuwi.

Pati na rin yung mga siopao na me lamang pusa sa Raon. Kaso di ako kumakain nun. Na-mention ko lang.

Pero walang tatalo sa sarap ng mga lugawan at gotohan na me sariling pwesto.

Me isa akong suki sa Olongapo nung dun pa ako humahada. Grabe sarap. Talagang dinadayo. Kaya siguro masarap ang luto nila, kasi fresh na fresh pa yung lamang-loob nila. Katabi lang nila kasi ang punerarya.

Rapsadudels!

Grabe ang Olympics na yan sa Beijing. Pinaghandaan ng husto. Lahat ng detalye, planado. Mula sa pagpapatayo ng milyun milyung mga pagdadausan ng events, hanggang kung papano, gagawan ng visual “aids” yung mga fireworks, pati sa pagpapalit ng singer, kelangan bongga.

Pati na rin yung pagkatay sa halos dalawang milyong pusa at aso, talagang pinagbuhusan ng panahon.

Sabi kasi nila daw, unsanitary na yung mga askal at mga pusang gala. At baka daw sya pang panggalingan ng mga kung anu-anong virus. Kawawa naman yung mga turistang dadayo kasi daw baka magkahawa-hawa daw.

Kaya ayun, sinona ng mga death squads ang buong Beijing at hinanting ang mga kawawang nilalang. Kung me alaga kang gusto mong wag maisama sa death penalty, magbabayad ka ng malaki na malamang di mo naman afford. Kaya no choice ka na lang kundi pumayag na gawing siopao si Muning mo.

Aktwali, atin atin lang to… kasi sa dinami dami ng ginastos nila sa pagpapatayo ng kung anu anong anik-anik, medyo nalimutan nila yung panghanda. Kaya siguro yun ang naisipan nila. Libre pa. Kalderetang awaw at siopao na special.

Bongga din pati tsibog.

Hay naku, kung di ka pa nakatikim nang mga yan, at least naman siguro narinig mo na no?

Yun siopao na special, me ganung balita noon na makikita mo daw sya sa mga siopawan at mami-an sa Raon. Kaso kahit na anong dare ang gawin sa aking ng Survivor Kopong Kopong Version, di maatim ng sikmura ko na tikman. Malamig daw sa tyan yun no.

Yung Kalderetang Awaw, madami sa Makati nun. In demand sa mga manginginom. Ingat ka nga lang sa rabbies. Naalala ko tuloy nung bata pa ko. Yung alaga kong aso kinatay ng mga kuya ko…. wala akong magawa… huhuhuh.. di ko sila napigilan. Kahit na anong pagmamaka-awa ko, di nila ako pinakinggan. Kinatay pa rin nila ang aso ko. Mga wala silang awa. Wala. Wala. Walaaaaaa!

Pero at least it tastes like chicken ha? (yukkie kunyari)