Wala ng ganyang telephone booth ngayon. Nung elementary ako, meron pa. Tatlong bente singko lang kelangan mo, pwede ka nang makipag phone pal. Kahit saan. Kahit kelan. Maasahan. Basta mauna ka lang sa pila.

Dati rati, ito ang pwestuhan ni Superman pag magpapalit sya ng costume. Ngayon hanggang elevator na lang sya. Basa lang ng Basa…

Grabe… akala ko iniwan na nya ko.

Nagising ako sa sobrang katahimikan. Di din ako nagising sa alarm. Nung imulat ko ang mata kong medyo napupuno na ng morning glory, nakita ko sya. Pupugak pugak. Nung ni check ko ang kanyang vital signs, malabo na talaga. Kumurap lang sya ng isa, tapos bumigay na. Oh No!

Dali dali kong hinanap ang kanyang first aid.  Isinaksak ko kaagad. Binigyan ko pa ng mouth to mouth. Baka sakaling ma-revive pa. Di pupwedeng mawala sya. Napaka-importante pa naman nya. Marami syang nalalaman tungkol sa akin. Hindi pupwede. Hindeeee… Basa lang ng Basa…