Ang isa sa mga natutunan ko sa buhay ay ang pagiging maabilidad. Bakit nga naman kailangang gumastos kung di naman kailangan. At kung kailangan mo naman ang isang bagay, kaya mo naman itong gawan ng paraan.

Ang moral lesson: Huwag maging waldas. Make do with what you have.

Dahil lumaki kaming mahirap lang. Di kami sagana sa mga laruan. Bukod pa dyan, di pa naman uso ang mga PSP, Gameboy at Wii noong mga panahon namin ni Kopong Kopong.

Noon, ang cellphone namin ay ang mga latang me tali. Long distance na yun. Pag gusto mo naman i-buzz yung trops mo, batuhin mo lang yung bahay oks na. O kaya me special kayong sipol bilang sign. Ni wala sa hinagap na mai-imagine namin na ang magiging tambayan in the future para makipagkwentuhan ay peysbuk. Dati rati dun lang kami sa kamposanto tumatambay hanggang hatinggabi. Basa lang ng Basa…

Dahil kyut ako, this 2010, the company decided to give me my own brand new spanking mala-impaktong office. Yes, my very own. With my own sets of computers and the works. Nagulat pa nga ako dahil kakatapos lang lumabas ng memo regarding the cost-cutting measures pero eto at binigyan nila ako ng bagong opis.

Pero mas nagulat ako dahil masyadong hi-tech ang aking opis. Basa lang ng Basa…

Wala ng ganyang telephone booth ngayon. Nung elementary ako, meron pa. Tatlong bente singko lang kelangan mo, pwede ka nang makipag phone pal. Kahit saan. Kahit kelan. Maasahan. Basta mauna ka lang sa pila.

Dati rati, ito ang pwestuhan ni Superman pag magpapalit sya ng costume. Ngayon hanggang elevator na lang sya. Basa lang ng Basa…